 |
| Anna Ewa Zanini i Mieczysław Urbanowicz na zdjęciu ślubnym przed przyjazdem do Polski |
25 czerwca 2026 roku o godz. 11.00 na cmentarzu komunalnym w Sobótce odbyła się uroczystość oznaczenia grobu śp. Mieczysława Urbanowicza insygnium „Grób Weterana Walk o Wolność i Niepodległość Polski”. Jacek Cielecki z Wrocławskiego oddziału Instytut Pamięci Narodowej przedstawił życiorys i szlak bojowy Mieczysława Urbanowicza, który przeszedł drogę od syberyjskiego łagru, przez Armię gen. Władysława Andersa, Bliski Wschód i Monte Cassino, po walki we Włoszech i Francji. Syn weterana, Ryszard Urbanowicz uzupełnił życiorys o niedawno odkryte często dramatyczne fakty. Modlitwę poprowadził ks. Jakub Bartczak. Honorowy posterunek wystawiło Centrum Szkolenia Wojsk Inżynieryjnych i Chemicznych. Obecni byli także harcerze ZHR i ZHP, których obecność symbolicznie połączyła pokolenia Polaków walczących o wolność. == Mieczysław Urbanowicz urodził się 2 kwietnia 1922 r. jako syn Michała i Bronisławy w miejscowości Krużyki, w powiecie samborskim, w województwie lwowskim. Szkołę powszechną ukończył w 1936 r. Następnie uczęszczał do Gimnazjum Ogólnokształcącego im. Adama Mickiewicza w Samborze. Jego edukacja została przerwana wskutek wybuchu II wojny światowej. Po wkroczeniu Niemców w 1939 r., a następnie w związku z przekazaniem tych ziem Związkowi Sowieckiemu na mocy ustaleń paktu Ribbentrop–Mołotow, został deportowany na Syberię, gdzie pracował jako robotnik leśny. W 1941 r., po uzyskaniu informacji o formowaniu się polskich oddziałów na dalekim wschodzie Rosji, po kilkumiesięcznej wędrówce udało mu się dotrzeć do Kujbyszewa. Początkowo został przydzielony do formującej się 5. Dywizji Piechoty, do kompanii karabinów maszynowych i moździerzy 13. Pułku Piechoty. W listopadzie 1941 r., w obecności generała Sikorskiego, złożył przysięgę wojskową. Na początku 1942 r. znalazł się wraz z dywizją w Uzbekistanie. W marcu został oddelegowany do batalionu spadochroniarzy przy Sztabie Armii Polskiej. Jednak na krótko przed wyjazdem macierzystego oddziału do Iranu zachorował na czerwonkę. Po wyleczeniu powrócił do polskich oddziałów i otrzymał nowy przydział do Kompanii Administracyjnej Kwatery Głównej 2. Korpusu. Podczas pobytu w Iraku i Palestynie został jednak skierowany do Kompanii Transportowej Kwatery Głównej, gdzie po ukończeniu odpowiednich kursów służył jako mechanik samochodowy i elektryk. W styczniu 1944 r. przydzielono go do 11. Batalionu Łączności i w szeregach tej jednostki trafił do Włoch. W Campobasso został oddelegowany do sztabu brytyjskiej 77. Dywizji w Cervaro, nieopodal Monte Cassino. Po walkach o klasztor został przydzielony do Korpusu Francuskiego i wraz z nim pod koniec sierpnia 1944 r. wziął udział w lądowaniu w południowej Francji – pomiędzy Tulonem a Marsylią. Podczas przejazdu kolumną z Grenoble do Lyonu został ostrzelany przez niemiecką artylerię. W kolumnie wybuchła panika, a Mieczysław Urbanowicz został potrącony przez amerykańską ciężarówkę, która zabiła i raniła kilku innych żołnierzy oraz oficerów. Tego samego dnia został odesłany do szpitala polowego. Trzy dni później ewakuowano go do Włoch. 13 stycznia 1945 r. został zwolniony ze szpitala i ponownie wziął udział w kampanii włoskiej. Od 2 lutego do 2 maja 1945 r. służył zarówno w swojej macierzystej jednostce – Kompanii Transportowej Kwatery Głównej 2. Korpusu Polskiego – jak i w Kwaterze Głównej 8. Armii Brytyjskiej. Po zakończeniu wojny większa część polskich oddziałów powróciła do Wielkiej Brytanii. On pozostał we Włoszech i w listopadzie 1945 r. ożenił się z Włoszką. Następnie został przydzielony do Obozu Rozmieszczenia nr 2 w Ankonie. Służbę na terenie Włoch pełnił aż do repatriacji do Polski, która nastąpiła 1 maja 1947 r. Po demobilizacji wraz z żoną i dzieckiem wrócił do Polski i osiedlił się w Żmigrodzie. Z racji służby w 2. Korpusie Polskim oraz posiadania żony Włoszki był w komunistycznej Polsce regularnie obserwowany przez służby bezpieczeństwa. Spotykał się również z licznymi utrudnieniami w codziennym funkcjonowaniu ze strony władz państwowych.  Został odznaczony Gwiazdą za Wojnę 1939–1945, Gwiazdą Italii, Gwiazdą Francji i Niemiec, Medalem Obrony, Medalem Wojennym 1939–1945, Odznaką Pamiątkową 2. Korpusu, Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Krzyżem Czynu Bojowego Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Pełny biogram bohatera znajdziecie państwo na stronie https://tiny.pl/9b_0jmxtj  |
 |
| Pamiątkowa fotografia na zakończenie uroczystości na cmentarzu. |
PS. Dodam że od najmłodszych lat (1965 r.) znałem Annę i Mieczysława, ponieważ byli to rodzice mojego kolegi Ryszarda Urbanowicza. Część życiorysu też. Mieczysław jako geodeta podróżował z nami pociągiem my do szkoły w Świdnicy on do pracy w terenie. To od niego dowiedzieliśmy się o jego wywózce na Syberię i jego drogi do polskiej armi i jego walce pod Monte Casino. Ale jego życiorys nie do końca jest odkryty np. dziś doszło do mnie że Mieczysław jako geodeta wymierzał podziemne chodniki w kopalni magnezytu w Sobótce.
